The way to Almere!

In the year 2009 I met the whole traithlon Almere. In that year I did with the Schiphol team participated in the TriTogether. I took the swim for my account. Marcel on the bike and Rob could close walking. The swim was tough and after my speech I saw Piet, Dennis, Rens en Lennard van de TvB en Mark (Schiphol) their challenge to the entire distance were busy. The atmosphere, the feeling, triathlon did something to me. A time to join in on the whole distance was my spot on the horizon. The years after I heard every year the stories and saw the pictures of participants at all and feeling became stronger to join.

End I took stock last year, having turned after a good season. The home became acquainted with my plans and after enrolling and circle the date on the calendar could be the route to Almere. With three half triathlons preparation and home game Noordwijkerhout own public schedule was fixed. At the beginning of the year running and swimming and to measure the bike went up the heat also received attention. Half of Nieuwkoop and Leiderdorp went desired, good times and happy with the game started. Half of Amsterdam was a failure in terms of organization. In retrospect it really have to laugh at the stories that they have experienced during that game. After Leiderdorp it was still two weeks of training by, then went into the rest period. In the last week of rest with a backdrop of Noordwijkerhout fairground and gradually all the match tension. Even small pieces of swimming, cycling and walking. Arranging last things. Yet just another band out on the bike, a heart rate belt which broke down at the last minute and good and food, drink and try to go to bed.

Vrijdag, the day before the race, up to Almere to check in the bike. The square in front of the theater was under construction for the big day. From all sides came the men and women with their bikes to the parc ferme. A little run to the finish line and looked at the arch with the clock. A pretty face and a good feeling. That should end tomorrow. After checking back in time to go home for a pasta meal and last to bed.

Zaterdag. The clock was at half past four. Despite a good night's sleep I went ten minutes earlier my bed. A good plate full of corn flakes, white bread with jam and honey and drink. Meanwhile, make the food for the day in order and check the last things. Around quarter past five, it was still dark outside, I sat with Petra in the car to Almere. Almere was still dim. Athletes came from all sides together in the transition area, where it began to be getting busier. Yet even bring the tire pressure, eating places on the bike and return the bags of stuff for bills. Still an hour before the start. Together with Stef, Dennis, Pepijn, Jos, Peter and Ben the TvB we were at the start of the whole. Quietly prepare for swimming. wetsuit, bathing cap and glasses and all athletes waiting in the box before the water could. Om 7:20 Hour PRO men start going, followed by the PRO women. Not much later we were in the water. A nice temperature and good visibility. Om 7:30 hours sounded the starting gun and began my adventure. The adventure of a day of sports. The first half a lap it was still busy with swimming and I could hardly find my stroke. Then it was lucky more, went from yellow to yellow buoy buoy and then swim to the side. With a time of 1 uur en 6 minutes I was very pleased. The substitution area in order to attract my bike and gear up for the next job today, a bike ride on 180 kilometer.

Quietly started at the leading end to the dike and then turn right on the dike Lelystad. An endless road with water left and right polder. A road where no end to layman. Along the Oostvaardersplassen and right onto the polder for Lelystad. Long straights on good roads. The polder, with here and there a farm and windmills, windmills and more windmills. My speed was higher from expected and I was wondering what the second round would bring me. Again over the dike, weather endless stretch Lelystad. The road seemed longer than the first time. When the polder, full of wind on the head, the speed had to down. The bone went Feeling, the pains came, the shuffling on the saddle, hands on the wheel. Around the 140 kilometers I got it badly but persevered. Nog 35 kilometer, nog 30 kilometer, nog 25 kilometer. In less than an hour I could go running. I realized that the dessert would be a marathon. crazy! I cycled through the aches and found my rhythm again. The last time the dike, Almere in the crosshairs. In the distance I saw Jos bikes. I approached him. He too was tired of cycling. Together we cycled on the leading end back to the transition area. With a time of 5 uur en 13 minutes 180 kilometers, I was more than satisfied. Ik was vooral blij dat het materiaal het allemaal had gehouden. Trots op mijn bike!

Hardloopschoenen aan en petje op voor de laatste 42 kilometer van vandaag. In een lekker tempo begon ik aan dit avontuur en hield mijn hartslag goed in de gaten. Na 2 kilometer zag ik het blauw al opdoemen. Door een haag van TvB blauw werd ik aangemoedigd. Een echt kippenvel moment. Dit moment wilde ik zo snel mogelijk weer meemaken. Over 7 kilometer weer. Stef kwam in een straf tempo mij voorbij. Mooi om te zien. Ik nam me voor om eerst maar 3 rondjes hard te lopen, daarna zou ik wel weer zien. Bij de eerste doorkomst in de wisselzone kwam ik Ben tegen die aan zijn marathon begon. Ik wenste hem succes en even later passeerde ik Jos. De tweede doorkomst bij de TvB naderde. Onbewust ging ik sneller lopen. Ik wilde alleen zijn, geen hardlopers om me heen. Dit moment wilde ik weer intens beleven. Ik zag mijn vader staan, liep een klein stukje met mij mee en weer mocht ik door de blauwe haag. De derde TvB doorkomst was het meest bijzonder. Mijn vader stond weer langs de kant. Rende mee en wees naar de kant. Daar stonden Petra, Pepijn, Marit en mijn moeder met een groot spandoek en weer door de haag van blauwe mensen. De wave werd ingezet. Na deze doorkomst kwam de emotie. Ik hield het droog, maar wat was dit mooi! Het deed me ontzettend veel. De knop ging om, het karwei was nog niet geklaard. Bij de vierde TvB doorkomst stonden vrienden langs de kant, wat bijzonder en hartverwarmend. Erik zei dat het tempo goed was en dat ik moest blijven lopen, want als ik ging wandelen was het gebeurd. Ik knoopte dit in mijn oren en ging gestaagd verder, op naar de vijfde doorkomst. Daarna was het nog 12 kilometer, het einde kwam in zicht. Ook hadden mijn schoonouders zich ondertussen als supporters gemeld. Het tempo ging naar beneden, het werd zwaarder en zwaarder. Ik bleef rennen, eten en drinken en stelde mijn doel om naar de zesde TvB doorkomst te rennen. Dat lukte al koste me dat enige moeite. De laatste keer door de haag. Een extra oppepper door Leendert Jan. Nog 5 kilometer naar de streep. Iets na de blauwe haag moest ik dan toch plassen, dus aan de kant. Ik voelde mijn lichaam dubbel zo hard, mijn heup, mijn benen. Ik ging een stukje wandelen. Een atleet haalde me in en vroeg hoe ver ik nog moest. Ik vertelde dat ik aan de laatste ronde bezig was. Hij zei dat ik dan beter ook kon gaan dribbelen, dat ging sneller dan wandelen. Ik zette mezelf weer in beweging. Het lukte. Op naar de volgende verzorgingspost. Daar ging het kaarsje weer even uit. Weer wandelen. Nu ook kramp in mijn maag. Wat een eind die marathon. Op een gegeven moment kwam ik het bordje van 40 kilometer tegen. Nog 2 kilometer te gaan. Dit moest ik hardlopen. Weer zette ik mezelf in beweging en in de verte zag ik de finish liggen. Ik kreeg een wow gevoel. Ik was er bijna. Nog een kilometer. In gedachten ging ik aftellen, nog 950 meter, nog 900 meter. Langs de wisselzone. Ik voelde de laatste krachten uit mijn kleine teen komen. De rode loper op. Een marathon tijd van 4 uur en 6 minuten. Ik zocht naar Petra en de kinderen. Pepijn en Marit werden over het hek heen getild. Hand in hand gingen we de laatste 50 meter afleggen. Ik voelde me een held. Het applaus, de mensen, de speaker….top! In een tijd van 10 uur 37 minuten en 39 seconden kwam ik over de finish. De felicitaties van Petra, mijn ouders, mijn schoonouders, vrienden. Ik had mijn missie volbracht.

Iedereen bedankt voor de berichtjes, support, aanmoedigingen, felicitaties, de belangstelling.

Hup papa hup

Jurgen